ในวันที่เร่งรีบกับทุกอย่าง

จนแทบไม่มีเวลาให้สิ่งรอบกาย

คิดแต่จะมุ่งไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว

จนใจมันท้อ และอ่อนล้า

จนวันนี้...

เรากลับมาทำอะไรช้าลง

ไม่รีบร้อนจนเกินไป

นั่งมองท้องฟ้ากับดวงดาว

ทำไมมันช่างสวยงาม

เอาแต่อ่านหนังสือ อ่านๆๆๆๆๆ

ก็หยุด.... ให้เวลากับคนรอบกาย ถามไถ่ หยอกล้อกับเพื่อนๆ

มันช่างมีความสุขจริงๆ

คะแนนประกาศออกมา ได้แย่ตลอด ทำไมเรามันโง่จังวะ

ปล่อยวาง........ แล้วก็ ช่างมันเถอะ อย่าไปเครียด ก็แค่คะแนนเล็กๆ

ทำไมมันสบายจังนะ

 

บางที ถ้าเราไม่ต้องแข่งกับอะไร ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน คนอื่นๆ หรอืเวลา

เราอาจจะมีความสุขกว่าไหม?

เรื่อยไปก็ไม่ดี รีบไปก็ไม่ไหว

ถ้าวันนี้เดินเร็วแล้ว พรุ่งนี้เดินช้าบ้างคงจะไม่เป็นไร

ยิ้มให้กับตัวเงอบ้าง

มีเวลาหันกลับมามองสิ่งรอบข้างบ้าง

 

ความสุข คงอยู่ไม่ไกล

 

 

ไม่เคยคิดว่าตัวเองมองโลกในแง่บวกมากเกินไป

ตรงกันไหนกันที่มัน"มากเกินไป"

ไม่มีใครมากำหนดไม่ใช่หรือ

พอมองในแง่ร้ายก็เอาละ "มองโลกจริงจังไปรึเปล่า"

เอ่อ.... บางทีมันก็ไม่ใช่การมองโลกในแง่ไหนหรอกนะ

ก็แค่ความคิดตอนนั้นมันคิดแบบนี้จริงๆ

อย่าเวลาเพื่อนไม่สนใจ เออ เราก็คน น้อยใจบ้างก็มี

แต่ว่า พอไม่คิด ไม่ใส่ใจมากไป

ใจเราก็สงบ แล้วมันก็จะไม่มีอะไรไม่ใช่หรือ

จะมานั่งเศร้า นั่งน้อยใจไปก็เท่านั้น

เลยดูเป็นคนนิ่ง เป็นคนดีไปซะได้

เวลาเรามองโลกแง่ความเป็นจริง ไม่ใช่อะไรที่เพ้อฝัน

ก็ว่าเราจริงจังไปป่าว อย่าซีเรียส

เราไม่ได้ซีเรียสนะ แค่เราอยากให้มองความเป็นจริงบ้าง

พวกเธอเป็นเด็กแบบนี้ เราก็ชอบนะ ใสๆ น่ารักดี

แต่บางที มันก็อาจจะต้องมองอะไรให้กว้างขึ้น

รับผิดชอบอะไรให้มากขึ้น

คิดอะไรให้มันยากขึ้นอีกนิด

บางเรื่องเราอาจจะเป็นเด็กมาก ใสซื่อจนเวอร์ เชื่อคำพูดคนอื่นง่ายๆ

แต่บางเรื่อง เราก็เชื่อว่า เรามองในแง่ความเป็นจริงไว้ เพื่อป้องกันตัวเองดีกว่านะ

 

เราไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่พวกแกคิดหรอกนะ ก็แค่คนที่มองอะไรไม่ให้ตัวเองเจ็บมากเกินไป

ก็แค่"ช่างมันเถอะ"เท่านั้นเอง

กระเป๋าตังค์ใบสวย

หายไปเสียแล้ว

เฮ้อ

ร้องไห้เป็นบ้าไปได้เกือบชั่วโมง

ดูเวอร์ดีชะมัด

เสียใจและเสียดาย

 

แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรละ

ปล่อยวางแล้ว

 

^^

 

ขอมีความสุขกับชีวิตในทุกๆวันก็พอ